Nieznane oblicza Polski: Uherce Mineralne

Uherce Mineralne to wieś letniskowa, która prawie za każdym razem z uwagi na swoją nazwę wzbudza wątpliwość co do położenia w Polsce. Nazwa ta pochodzi najprawdopodobniej od osadników węgierskich, którzy zasiedlali niegdyś te tereny, ale niektóre źródła twierdzą, że funkcjonuje dopiero od XIX wieku (być może dla upamiętnienia wędrownych ludów węgierskich). Jest swoistą perłą województwa podkarpackiego, podlegającą pod powiat leski oraz Gminę Olszanica. Geograficznie leży na granicy łączącej Bieszczady z Pogórzem Przemyskim. Osada leży na wysokości 360 metrów n.p.m. w Kotlinie Uherczańskiej, u podnóża pasma Żukowa, nad rzeką Olszanką. Rzeka ta wytwarza tutaj urokliwe wodospady, które są uznawane za pomnik przyrody nieożywionej.

Uherce Mineralne są kojarzone przede wszystkim z Bieszczadami, ale na szczęście nie są traktowane jedynie jako zaplecze noclegowe – ta wieś ma sporo zabytków i uroczysk, które potrafią zatrzymać turystów na dłużej. Uherce to bardzo dobra alternatywa dla innych miejscowośćci, z których turyści wychodzą w góry.

Osada nie ma konkretnej daty powstania. Pierwsza historyczna wzmianka pochodzi z XV wieku, kiedy to zacny ród Kmitów skłócił się o prawa do majętności ziemskich, co skończyło się rozprawą sądową w Sanoku. W tym czasie zbudowana została pierwsza cerkiew – jedyna z ocalałych ikon z tej świątyni znajduje się w Muzeum Sztuki Ukraińskiej we Lwowie. W XVI wieku powstał murowany dwór „Fortalitium”, własność rodu Herburtów. W XVII wieku wioska została zniszczona przez najazdy tatarskie pod wodzą Nuradyna-Sołtana. Ocalało jedynie pięć domów, ale to wystarczyło, by ponownie przystąpić do jej zasiedlenia. W XVII wieku powstała nowa cerkiew oraz kościół rzymskokatolicki (unikat w skali krajowej). Najbardziej zaskakujący okazał się wiek XIX, w którym to osada zdecydowała się na upowszechnianie szkolnictwa, a także weszła w epokę przemysłowego wydobywania ropy naftowej.

Trzeba przyznać, że wioska lubiła przyciągać wizjonerów, którzy bywali tutaj jeszcze w dwudziestoleciu międzywojennym. Po II wojnie światowej została wyludniona. Uherce Mineralne straciły jeden z najcenniejszych zabytków: XIX-wieczną cerkiew pod wezwaniem Świętego Jana Chrzciciela Baptysty. Dziś po niej można oglądać jedynie cerkwisko, przy którym znajdują się nieliczne stare groby.

Leave a Reply

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Nieznane oblicza Polski – Uherce Mineralne

Zwiedzamy same urocze miejscowości – ostatnio był to Radków, teraz pora na kolejną dawkę emocji. Uherce Mineralne to wieś letniskowa, która prawie za każdym razem z uwagi na swoją nazwę wzbudza wątpliwość co do położenia w Polsce. Nazwa ta pochodzi najprawdopodobniej od osadników węgierskich, którzy zasiedlali niegdyś te tereny, ale niektóre źródła twierdzą, że funkcjonuje dopiero od XIX wieku (być może dla upamiętnienia wędrownych ludów węgierskich). Jest swoistą perłą województwa podkarpackiego, podlegającą pod powiat leski oraz Gminę Olszanica. Geograficznie leży na granicy łączącej Bieszczady z Pogórzem Przemyskim. Osada leży na wysokości 360 metrów n.p.m. w Kotlinie Uherczańskiej, u podnóża pasma Żukowa, nad rzeką Olszanką. Rzeka ta wytwarza tutaj urokliwe wodospady, które są uznawane za pomnik przyrody nieożywionej.

Uherce Mineralne są kojarzone przede wszystkim z Bieszczadami, ale na szczęście nie są traktowane jedynie jako zaplecze noclegowe – ta wieś ma sporo zabytków i uroczysk, które potrafią zatrzymać turystów na dłużej. Uherce to bardzo dobra alternatywa dla innych miejscowośćci, z których turyści wychodzą w góry.

Osada nie ma konkretnej daty powstania. Pierwsza historyczna wzmianka pochodzi z XV wieku, kiedy to zacny ród Kmitów skłócił się o prawa do majętności ziemskich, co skończyło się rozprawą sądową w Sanoku. W tym czasie zbudowana została pierwsza cerkiew – jedyna z ocalałych ikon z tej świątyni znajduje się w Muzeum Sztuki Ukraińskiej we Lwowie. W XVI wieku powstał murowany dwór „Fortalitium”, własność rodu Herburtów. W XVII wieku wioska została zniszczona przez najazdy tatarskie pod wodzą Nuradyna-Sołtana. Ocalało jedynie pięć domów, ale to wystarczyło, by ponownie przystąpić do jej zasiedlenia. W XVII wieku powstała nowa cerkiew oraz kościół rzymskokatolicki (unikat w skali krajowej). Najbardziej zaskakujący okazał się wiek XIX, w którym to osada zdecydowała się na upowszechnianie szkolnictwa, a także weszła w epokę przemysłowego wydobywania ropy naftowej.

Trzeba przyznać, że wioska lubiła przyciągać wizjonerów, którzy bywali tutaj jeszcze w dwudziestoleciu międzywojennym. Po II wojnie światowej została wyludniona. Uherce Mineralne straciły jeden z najcenniejszych zabytków: XIX-wieczną cerkiew pod wezwaniem Świętego Jana Chrzciciela Baptysty. Dziś po niej można oglądać jedynie cerkwisko, przy którym znajdują się nieliczne stare groby.

Leave a Reply

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>